Dit gaat over jou. Kijk. Hier sta je. Op deze plek, in deze stad, op deze planeet.

Dit is de ruimte die je gebruikt. Ze biedt je onderdak, ze produceert voedsel en energie, ze levert grondstoffen voor onze economie. Deze ruimte is een voorwaarde voor de welvaart die je kent. Je vindt het vanzelfsprekend dat je een eigen auto voor de deur hebt staan, dat jouw voedsel apart verpakt in de supermarkt ligt en dat water en gas als vanzelf uit de kraan komen. Maar dat is het niet. Je hebt een levensstijl geërfd die niet realistisch is. De grondstoffen zijn bijna op. De ruimte ook. Deze planeet is eindig en haar rijkdommen zijn ongelijk verdeeld. Het zal anders moeten.

Dat weten jij en ik. We zijn rationele wezens. Toch passen we ons niet aan. De verandering die op ons af komt is zó groot, dat ze angst inboezemt. We kunnen ons de toekomst echt niet voorstellen. Welke kwaliteiten en welvaart zal ze ons bieden? Het lijkt waanzin om alles opnieuw te moeten bedenken, om alle zekerheden en comfort achter te laten. De toekomst is niet realistisch. Niet voor jou, niet voor de economie, niet voor de politici.

Kijk. Hier sta je. Het is 2018.

Ook jouw toekomst wordt radicaal anders. Dat hebben we vastgelegd in plechtige beloften en akkoorden, in de kleinste stad en met de hele wereld. We bestrijden de klimaatverandering en de armoede, gaan over op hernieuwbare energie en reduceren de CO2–uitstoot, op weg naar een circulaire economie. De mijlpalen van die beloftes liggen in 2020, 2025, 2030 of zelfs 2050. Ze naderen verdomd snel.

Je investeert in zonnepanelen, je volgende wagen is elektrisch, groenten en fruit koop je lokaal, je neemt je eigen tas mee. Je sorteert je afval in steeds meer zakjes in verschillende kleuren. Maar of je nu echt overtuigd bent of slechts je geweten wil sussen, je leest ook de krant: de kleine beetjes volstaan niet.

Tussen de kleine experimenten en de ambitieuze doelen gaapt een groot gat. We weten wel wat we moeten doen, maar we weten niet hoe. Dat is de missing link.

Je loopt vast, net als ik.

Ik ben het World Trade Center. Ik sta hier intussen al even. Ik ben ingeplant in een wijk die niet altijd van mij is geweest. Om mijn komst mogelijk te maken, werd een hele volkswijk met de grond gelijk gemaakt. Ik ben een restant van 20ste–eeuwse stadsplanning, de eerste mijlpaal van het ambitieuze Manhattan–project. Ik sta in een zakenwijk en autostad in het hart van Brussel. Ik was het trotse product van een nieuwe wereld die welvaart zou brengen voor iedereen.

De utopie is weg. Wereldproblemen die soms ver en abstract lijken, worden hier keiharde realiteit. Op een van de meest bereikbare plekken van Brussel, vlakbij het Noordstation, leiden twee keer drie rijvakken de salariswagens elke dag naar de ondergrondse parking. De natuurlijke waterlopen en het moeras zijn onder het asfalt verdwenen. Langs het kanaal, ooit de industriële slagader van België, nemen steeds hogere woongebouwen de plaats in van bedrijven en werkplaatsen. Aan mijn voet kamperen vandaag asielzoekers. Het is lastig om toe te geven, maar ik weet dat ik deel van het probleem ben.

Hier sta ik nu. Leeg.

Ik heb een bewogen geschiedenis achter de rug. Mijn toekomst is nog onzeker. Hoe paradoxaal het ook klinkt: net deze situatie biedt kansen. Ik ben klaar voor nieuw leven. Ik weet dat nu slechts een punt in de tijd is. Verandering komt er toch. Dit is het moment om te kiezen. Hoe en waarheen.

Ik heb ruimte opgeëist en nu geef ik ze terug. Ik maak ruimte om de krachten te bundelen en de toekomst vorm te geven. Ik bied een moment en een plaats om de angst even achterwege te laten. Ik leid je door een parcours dat diverse ideeën, plekken en praktijken samenbrengt, dat nieuwe verbanden legt, dat nieuwe coalities mogelijk maakt. Hier worden radicale toekomsten verbeeld, en nieuwe methodes om die te bereiken bedacht en getest. Ik bied je een werkvorm aan. Met de mensen, de inzichten en de tools. Hier is de toekomst wél realistisch.

Het is 2018. De teller tikt. In 2020 willen we samen iets veranderd hebben. Claim mij als een nieuw centrum, een werkplaats voor de wijk, voor de stad, voor de delta van de Lage Landen, en voor de wereld!

Wees mijn gast.

Je bent burger, advocaat, schrijnwerker, ambtenaar, ingenieur, boer, CEO of CFO, wetenschapper, politicus, student, filosoof, secretaris–generaal, ondernemer, antropoloog, bankier, vrijwilliger, marketeer, straathoekwerker, kunstenaar, IT’er, leraar of architect. We zijn denkers, dromers, doeners. We staan voor het grootste creatieve proces van onze generatie. We hebben elkaar hard nodig.

Dit is een uitnodiging. Kom mee een project op poten zetten.

We moeten het onder ogen zien. We kunnen en zullen de doelstellingen niet halen als jij en ik onze manier van wonen, werken en bewegen niet drastisch durven te veranderen. De groei van onze steden en landschappen draait vandaag op fossiele energie, grondstoffen en ruimte, die we straks niet meer hebben. Laten we het omkeren, en onze straten, gebouwen en wijken zo transformeren dat gedeelde mobiliteit, gezonde landbouw én hernieuwbare energie de nieuwe evidenties worden.

We hebben werk te doen. Als we de krachten en inzichten van honderden actoren bundelen, kunnen we de grote doelen vertalen naar werkbare veranderingen op het terrein. Al doende leren we. Wie dezelfde problemen of ambities heeft, halen we erbij. We delen de kennis én vermenigvuldigen de veranderingen op vele plekken tegelijk. Als een deeltjesversneller.

Jij bent hier.
Ik ben het World Transformation Center.
Wij zijn onderweg.

 

You Are Here is een tentoonstelling,
stedelijk debatprogramma en gedeelde
werkruimte in Brussel

Fase 1
02.06.2018 – 08.07.2018
Fase 2
15.09.2018 – 11.11.2018

Agenda

IABR–2018+2020 –DE MISSENDE LINK
Bestuurder–directeur IABR
George Brugmans

Curatoren

  • • Floris Alkemade
  • • Joachim Declerck
  • • Leo Van Broeck

Tekstredactie

  • • Joeri De Bruyn (Public Space)
  • • Jozefien Van Beek
  • • Mia Verstraete

Partners